• wandelen;
• vrij bewegen en snuffelen;
• spelen;
• training;
• zoek- en speuractiviteiten;
• voerpuzzels;
• voldoende rust en slaap.

Sommige honden ontdekken dat staartjagen een reactie van hun eigenaar oplevert. Lachen, roepen, corrigeren, achterna lopen of de hond proberen tegen te houden kan voor de hond allemaal aandacht betekenen.
Daardoor kan onbedoeld worden aangeleerd "wanneer ik dit doe, krijg ik aandacht." Zelfs negatieve aandacht kan gedrag soms in stand houden.

Wat u het beste kunt doen is van het staartjagen geen spel maken en geef het gedrag zo min mogelijk extra aandacht.
Zorg tegelijkertijd voor een alternatief gedrag dat wél wordt beloond, bijvoorbeeld:

• naar de eigenaar komen;
• zitten;
• een speeltje pakken;
• zoeken naar voertjes;
• rustig op een vaste plaats gaan liggen.

Een hond die weinig te doen heeft, kan zelf activiteiten gaan bedenken.
Staartjagen kan dan een manier worden om zichzelf bezig te houden. Wanneer het gedrag regelmatig wordt herhaald, kan het uiteindelijk een gewoonte worden.
U kunt de hond een activiteiten geven waarbij hij zijn natuurlijke gedrag kan gebruiken:

Gebruiken van de neus zoals speuren, zoekspelletjes en snuffelwandelingen.
Problemen oplossen zoals voerpuzzels en eenvoudige denkspelletjes.
Samenwerken zoals training, gehoorzaamheid, apporteren of andere passende activiteiten.

Het doel is niet om de hond voortdurend bezig te houden, maar om hem voldoende mogelijkheden te geven om op een gezonde manier hond te zijn.

Staartjagen kan ook ontstaan als reactie op spanning en kan een hond bijvoorbeeld gaan staartjagen wanneer hij:

• gespannen is;
• gefrustreerd raakt;
• niet weet wat er van hem wordt verwacht;
• te weinig rust krijgt;
• veel prikkels ervaart;
• moeite heeft met alleen zijn;
• veranderingen in zijn omgeving ervaart.

Repetitief gedrag kan voor sommige honden een manier worden om zichzelf te reguleren of spanning kwijt te raken. Volgens de Merck Veterinary Manual kunnen herhaalde gedragingen zoals staartjagen voorkomen als zogenoemd verplaatsingsgedrag bij stress of frustratie.

Wat kunt u doen?

Probeer niet alleen het gedrag te stoppen, maar zoek naar de oorzaak van de spanning. Kijk bijvoorbeeld naar:

• de dagelijkse structuur;
• voldoende rust;
• prikkels in huis;
• wandelingen;
• sociale contacten;
• alleen thuis zijn;
• verwachtingen tijdens training;
• veranderingen in de omgeving.

Een hond die voortdurend wordt gecorrigeerd voor zijn gedrag, kan juist meer spanning ontwikkelen.

Een hond kan achter zijn staart aanjagen omdat er iets aan de staart of rond de staartbasis jeukt of irriteert.  Mogelijke oorzaken zijn onder andere:

• vlooien;
• allergieën;
• huidontsteking;
• parasieten;
• irritatie van de huid;
• een wondje;
• infectie.

Vlooien bevinden zich vaak rond de staartbasis. Een hond hoeft daarom niet letterlijk zijn staart interessant te vinden; hij kan proberen een jeukende plek te bereiken. 
Let op -bij deze verschijnselen is een dierenarts de aangewezen persoon voor een bezoek.

• roodheid;
• kale plekken;
• korstjes;
• veelvuldig likken;
• bijten;
• schilfers;
• een geïrriteerde huid.

Een veel voorkomende medische oorzaak van ongemak rond de achterhand zijn problemen met de anaalklieren. Deze klieren kunnen verstopt raken, ontsteken of een abces vormen. Dit kan erg pijnlijk zijn. Een hond kan daardoor:

• aan zijn achterhand likken;
• aan de staart of staartbasis bijten;
• met zijn achterwerk over de grond schuiven;
• moeite hebben met zitten;
• pijn hebben bij het ontlasten;
• een onaangename geur verspreiden.

Staartjagen dat plotseling ontstaat, kan daarom een reden zijn om de hond lichamelijk te laten onderzoeken.

Ook inwendige parasieten kunnen irritatie rond de anus veroorzaken. Een voorbeeld zijn bepaalde worminfecties. Daarnaast kunnen uitwendige parasieten, zoals vlooien, ernstige jeuk veroorzaken. Wanneer een hond regelmatig aan zijn achterhand bijt of likt, moet daarom niet automatisch worden aangenomen dat het een gedragsprobleem is. Een dierenarts kan bepalen of onderzoek naar parasieten nodig is.

Staartjagen kan ook worden veroorzaakt door pijn. De oorzaak kan bijvoorbeeld liggen in:

• de staart zelf;
• de staartbasis;
• de onderrug;
• het bekken;
• gewrichten;
• zenuwen.

Een hond kan door pijn of een vreemd gevoel proberen bij de betreffende plek te komen. Volgens belangrijke internationale onderzoeken kan staartjagen onder andere verband houden met pijn in het gebied rond het heiligbeen, de staart of zenuwstructuren.
Dit is een belangrijke reden om bij plotseling ontstaan of sterk toegenomen staartjagen eerst een lichamelijke oorzaak uit te sluiten.

In sommige gevallen kan repetitief gedrag verband houden met een neurologisch probleem. Denk bijvoorbeeld aan bepaalde vormen van zenuwpijn, neuropathie of focale epileptische activiteit. Ook ander afwijkend gedrag kan hierbij voorkomen, zoals:

• plotseling draaien;
• staren;
• ongecontroleerde bewegingen;
• vreemd reageren op de omgeving;
• plotselinge gedragsveranderingen;
• verminderd bewustzijn;
• moeilijk aanspreekbaar zijn.

Volgens belangrijke internationale onderzoeken wordt benadrukt dat neurologische problemen moeten worden meegenomen bij het onderzoek naar abnormaal repetitief gedrag. Bij verdenking op een neurologische oorzaak is onderzoek door een dierenarts noodzakelijk.

Wanneer een hond voortdurend en bijna automatisch hetzelfde gedrag uitvoert, kan sprake zijn van een dwangmatig gedragspatroon, ook wel Canine Compulsive Disorder (CCD) genoemd. Bijvoorbeeld:

• steeds opnieuw rondjes draaien;
• voortdurend achter de staart aanjagen;
• zichzelf obsessief likken;
• herhaaldelijk naar licht of schaduwen happen;
• voortdurend dezelfde beweging uitvoeren.

Een belangrijk kenmerk is dat het gedrag moeilijk te onderbreken is en steeds minder afhankelijk lijkt van de oorspronkelijke aanleiding.
De diagnose wordt pas gesteld nadat andere medische en omgevingsfactoren zijn onderzocht en zoveel mogelijk uitgesloten.
Bij sommige honden kan aanleg een rol spelen. Staartjagen en spinnen worden bijvoorbeeld relatief vaak beschreven bij bepaalde rassen, waaronder Bull Terriers en Duitse Herders. Dat betekent echter niet dat ieder exemplaar van deze rassen dit probleem zal ontwikkelen.

Begin met observeren en probeer vast te stellen:
- Wanneer gebeurt het?
- Hoe vaak gebeurt het?
- Hoe lang duurt het?
- Wat gebeurde er vlak daarvoor?
- Kan de hond worden afgeleid?
- Zijn er veranderingen aan de huid of staart?
- Is er sprake van stress, spanning of frustratie?
- Zijn er andere veranderingen in gedrag of gezondheid?

Een korte video van het gedrag kan bijzonder nuttig zijn voor een dierenarts of gedragstherapeut. Het gedrag wordt namelijk niet altijd tijdens een consult vertoond.

De beste aanpak begint met het vaststellen van de oorzaak.

• Bij een medische oorzaak - Eerst de medische oorzaak laten onderzoeken en behandelen.
• Bij verveling - Meer passende mentale en lichamelijke uitdaging aanbieden.
• Bij stress - De oorzaak van de stress achterhalen en de omgeving en begeleiding aanpassen.
• Bij aangeleerd gedrag - Een alternatief gedrag aanleren en dit consequent belonen.
• Bij dwangmatig gedrag - Samenwerken met een dierenarts en een gekwalificeerde gedragsprofessional. In sommige gevallen kan naast gedragstherapie ook medicatie nodig zijn.

Een hond die achter zijn staart aanjaagt, vertelt ons niet automatisch waarom hij dat doet.
Het kan spel zijn.
Het kan verveling zijn.
Het kan aandacht vragen zijn.
Het kan stress zijn.
Maar het kan ook jeuk, pijn, een probleem met de anaalklieren, een huidprobleem, parasieten of een neurologische aandoening zijn.
Daarom is "stop ermee" meestal geen oplossing.

Kijk eerst naar de hond als geheel: zijn lichaam, omgeving, emoties, dagelijkse routine en gedrag.
Wie alleen het staartjagen probeert te stoppen, kan het signaal onderdrukken zonder de oorzaak op te lossen. Wie probeert te begrijpen waarom de hond het doet, kan gericht aan een oplossing werken.